niedziela, 2 września 2012

Rozdział 6 - "Wścibscy paparazzi"

W tym rozdziale Magda przekonuje się, że przebywając ze sławnymi osobami sama staje się kąskiem dla fotoreporterów, którzy wszędzie poszukują sensacji.

~*~
 
Ochroniarz musiał torować im drogę do autobusu, bo inaczej nie byliby w stanie się do niego dostać. Napalone fanki rzucały w chłopców swoją bieliznę (jeden stanik wylądował na głowie Joe, co tak go rozbawiło, że podszedł do właścicielki i znacząco poruszał brwiami – uciekła w popłochu) i maskotki. Zayn z zadartym nosem przedostał się do autobusu najwcześniej, Louis zbierał z ziemi maskotki, a Liam i Niall podpisywali jakieś autografy. Harry natomiast zaśmiewał się do rozpuku z tego, co zrobił reżyser ich teledysku. Madzia wślizgnęła się przez czerwone drzwi tuż za nim i w duchu dziękowała, że nie musi czekać na resztę w towarzystwie samego Zayna, który nadal był naburmuszony.
- Czy chcecie mi o czymś powiedzieć? – spytał Harry z zalotnym uśmiechem spoglądając to na Madzię, to na przyjaciela.
Pięknie. Pewnie pomyślał sobie, że mieli jakąś sprzeczkę kochanków. To w ogóle jej się nie spodobało. Zayn w odpowiedzi wzruszył ramionami, więc Harry o nic więcej nie pytał. Joe wszedł do autobusu, więc zaczął klaskać w jego stronę.
- Jesteś lepszy niż ochroniarz, zawsze powinniśmy cię mieć przy sobie!
- Żartujesz?! Ta biedna dziewczyna zemdlała! – oświadczył Louis, który razem z Niallem i Liamem właśnie wszedł do autobusu. – Będzie miała uraz do końca życia.
- To może nauczy ją to trzymania bielizny na sobie – zauważył Joe, pakując się do środka. – No co? – zdziwił się, widząc, że rzucają mu pogardliwe spojrzenie. – Miała z trzynaście lat, powinna być w szkole!
Roześmiali się i odjechali, zanim fanki przewrócą autobus. Dopadły do niego i waliły rękoma, ale kierowca sprytnie odjechał z pomocą ochroniarza, który odsunął je z zagrożonej strefy.
Perspektywa przebywania na planie tylko z chłopakami i Joe była niewątpliwie kusząca. W autobusie Magda wyjaśniła do końca, jaki jest jej koncept teledysku, na co Joe aż przyklasnął w dłonie. Zdecydował się wykorzystać wszystkie jej pomysły, więc najwyraźniej naprawdę mu się podobały. Madzia zyskała dobry humor. W końcu nie było z nimi Danielle i mogła zachowywać się swobodnie.
Zajechali na miejsce i chłopcy zostali poddani zabiegom upiększającym. W tym czasie ekipa rozstawiła oświetlenie wokół czerwonego autobusu, by móc nakręcić klipy. Od dziesiątej ulice miały być już przejezdne i wtedy zamierzano nakręcić klipy w drodze.
 Z kieszeni kurtki Madzi dobiegło głośne, falsetowe It’s Gotta be you, więc szybko sięgnęła po i’Phone’a. Dzwoniła Jess.
- Nie mogę rozmawiać, jestem na planie! – wyszeptała Madzia zdecydowanym tonem, kiedy udało jej się odebrać.
- Powiedz chociaż, czy mu bigos smakował!
- Nie wiem. Dałam mu dopiero dzisiaj, jeszcze nie próbował.
- Ach, no tak… Daj znać, jak zje.
- Zaraz… - Madzi nagle coś wpadło do głowy. – Chyba nie dosypałaś tam żadnej pigułki gwałtu, co?
- Nie, skąd! Chcę dojść przez żołądek do serca!
- Pigułka zagwarantowałaby to szybciej – zachichotała pod nosem Madzia, ale tego Jessica nie słyszała. – Muszę kończyć!
- Odezwij się!
- Taaa, jasne – rzuciła na pożegnanie i rozłączyła się, zanim Jessica zdążyłaby się przyznać do użycia narkotyku.
Szybko wyszperała w opcjach wyciszenie dźwięku, bo nie chciała, żeby co chwilę przeszkadzał jej dzwoniący telefon. Wcześniej nie pomyślała, że osoby, które chciały skontaktować się z Jess mogły na niego dzwonić. To stałoby się problematyczne.
Z cateringu zjadła banana, bo pączek był niewystarczającą pożywką. Skorzystała też z łazienki z nieukrywaną ulgą. Godzinę po przyjeździe na plan chłopcy byli gotowi. Harry nadal wyglądał przekomicznie w golfie, Louis cały czas go przedrzeźniał i puszczał do Madzi oczko. Liam wisiał na telefonie, czym denerwował Joe.
- Wybacz, ale chcę się dowiedzieć, co z Danielle!
- Po co ona w ogóle poszła do lekarza? Z tą skaleczoną wargą? Niech nie myśli, że wypłacę jej odszkodowanie! – Za te słowa Madzia dosłownie pokochała Joe.
Liam obruszył się i cmokając w słuchawkę, rozłączył się ze swoją dziewczyną.
- Mogłabyś przechować na wypadek, gdyby dzwoniła? – spytał uprzejmie Madzię, podając jej swojego i’Phone’a.
- Tak, jasne – odpowiedziała Madzia z uśmiechem, choć nie cieszyła jej perspektywa odbierania połączenia od tej wrednej lafiryndy. Nie mogła mu jednak odmówić.
Włożyła telefon do kieszeni i podążyła za Joe, który zaczął rozstawiać chłopaków po kątach. Było to jedno z najłatwiejszych ujęć, więc uporali się z nim przed dziesiątą. Joe zarządził krótką przerwę i sam się gdzieś ulotnił.
Liam zbliżył się do Madzi, gdy tylko uwolnili się od reżysera.
- Nie dzwoniła – oznajmiła, wyprzedzając jego myśli. Sięgnęła do kieszeni i chciała podać mu telefon, ale stylistka w panice podbiegła do chłopaka, zauważając plamę na jego białej koszuli.
- Liam, musisz się przebrać – oznajmiła. - To wygląda na… czekoladę?
Chłopak spojrzał z pogardą na Nialla, który kilka chwil wcześniej zajadał ukradkiem batona, by potem objąć go ramieniem. Najwyraźniej koszula posłużyła mu za ręcznik.
- Przechowaj jeszcze przez jakiś czas – poprosił Liam, oddalając się z nieco ekscentryczną, młodą kobietą, na której nosie połyskiwały błękitne okulary nerdy.
- Dobrze, że nie ma Danielle, bo byłaby zazdrosna – zauważył Louis, który nagle wyrósł tuż obok niej, jakby spod ziemi. – To dziewczę potrafi być wredne.
- Nie lubisz jej? – spytała Madzia z błyskiem w oku, którego nie dało się ukryć.
- Cóż, nie pałam do niej sympatią. Ty też jak widzę. – Madzia spojrzała na niego wyczekująco, więc wyjaśnił. – Niall opowiedział, że to ty jej przyłożyłaś.
- Zdrajca! – krzyknęła dziewczyna w stronę roześmianego blondyna, który właśnie wdawał się w małą przepychankę z Harrym. Zwabiony jej głosem, pozostawił kumpla i zbliżył się do niej i Lou.
- A o co chodzi?
- To będzie nasza tajemnica! – zaczęła go przedrzeźniać. – Bardzo śmieszne! Może rozgłosić ją w radiu, żeby cała Wielka Brytania wiedziała, że pobiłam dziewczynę Liama z One Direction!
Louis i Niall patrzeli na Madzię jak zahipnotyzowani.
- Nie wiedziałem, że jesteś taka zadziorna! – powiedział w końcu ten pierwszy, kiedy był w stanie wydusić z siebie jakiś dźwięk.
- Gdybym ja to wiedział, bardziej zważałbym na słowa! – zaparł się Niall. – Przypadkowo palnąłem coś do Lou i się wszystkiego domyślił.
- Tak, jasne. A ja jestem królowa Elżbieta!
Louis i Niall prychnęli śmiechem, czym zwabili Harry’ego.
- Co was tak śmieszy? – spytał zaciekawiony.
- Jeszcze nie słyszałeś? Pół ekipy z planu było świadkami tego wyznania, które przegapiłeś. – Louis zrobił smutną minę i objął przyjaciela, który wyglądał na skołowanego. Wypytywał, o co chodziło, ale nikt nie chciał mu powiedzieć.
- Przeczytasz w gazetach – oświadczył Niall, kiedy Joe zarządził koniec przerwy.
- W gazetach? – Słowa Madzi pozostały rzucone na wiatr, bo chłopacy wrócili do pracy.
Postanowiła nie martwić się niczym. Wreszcie czuła, że rodzi się między nimi nić sympatii i nie chciała tego psuć. Wiedziała, że będzie miała co opowiadać swojej siostrze Monice.
Kolejna przerwa przeznaczona była na obiad. Ulice znowu stały się przejezdne, bo nakręcono klipy chłopaków na dachu czerwonego autobusu, podczas jazdy przez miasto. Zostały jeszcze sceny końcowe, ale wszyscy byli tak głodni, że nie mieli ochoty się nad nimi zastanawiać. No i nie było Danielle, więc po co się martwić?
Madzia podała Liamowi telefon, kiedy wchodzili do przyczepy. Chciał dzwonić do dziewczyny od razu, ale Joe przekonał go, że jedzenie ostygnie. Tym razem była to zapiekanka, która wyglądała dosyć podejrzanie. Okazało się, że w zależności od jej części, są tam różne składniki. Madzi dostała się niestety ćwiartka z dziwną mieszanką grzybów, bambusa i papryki, ale zrobiła dobrą minę do złej gry i wsuwała wszystko z uśmiechem.
- Harry’emu mucha wpadła do oka – oświadczył Louis, kiedy zapadła dłuższa cisza. – Niall wytarł sobie ręce o koszule Liama, który rozbieganym wzrokiem wypatrywał zegarka, który obwieści koniec zdjęć, żeby mógł zadzwonić do Danielle. Zayn poci się jak szczur, a ja jestem jedynym normalnym członkiem zespołu.
- Miła odmiana, co? – spytał Harry, dotykając oka. – Ale mucha nie była moją winą. Po prostu leciała na naszej drodze.
- Tak, a śmierć w twoim oku jest znacznie lepsza niż śmierć w oku zwykłego przechodnia – wtrącił Niall.
- Tylko dlaczego musiał wywoływać panikę i wrzeszczeć o krople do oczu? – spytał Liam, a Harry się obruszył.
- Mogła się wdać jakaś infekcja! Bo ja wiem, gdzie ta mucha wcześniej siedziała!
Madzia uśmiechnęła się pod nosem. Gdyby mucha wpadła do oka jej siostry, najprawdopodobniej wydłubałaby je sobie łyżką i wyparzyła we wrzątku, żeby nie wspomnieć o myciu rąk po łokcie zawsze wtedy, gdy zdarzyło jej się zabić jakiegoś insekta, nawet łapką.
- Ostrożności nigdy za wiele – powiedziała, rozładowując wiszącą w powietrzu kłótnię.
- Widzisz! Maggie się ze mną zgadza! – Harry przesiadł się obok dziewczyny na znak solidarności.
Siedzieli w tym samym miejscu, gdzie dnia poprzedniego Zayn, podczas gdy naprzeciwko był Liam (na szczęście bez Danielle). Louis, Niall i Zayn zajęli miejsca z jednej strony stołu, a Joe miał jedną stronę całą dla siebie, z czego był bardzo zadowolony.
- Nie będę jadł tej zapiekanki, nie ma nic innego? – spytał Harry, dokonując oględzin breji na swoim talerzu, a następnie przeniósł wzrok na talerz Madzi. – Nie będziemy jeść tej zapiekanki – poprawił się.
- Co wy chcecie, bardzo dobra! – Zamlaskał Joe.
- Bo tobie się dostała ta dobra część. To co my mamy jest obrzydliwe. I nie ma kukurydzy – zasmucił się chłopak, na co Louis zgarnął mu ze swojego talerza trzy żółciutkie ziarna.
- Voila! – powiedział z rozmachem.
- Poliglota się znalazł! – prychnął Niall.
Robili sobie dowcipy i docinki, ale widać było, że bardzo się lubią. Tylko Zayn siedział jakby na uboczu, a określenie, że „poci się jak szczur” było jak najbardziej adekwatne. Był uzależniony od gier. Albo zawstydzała go, bo dwa razy była świadkiem jak korzystał z toalety. Nie była w stanie go jeszcze rozgryźć.
Harry i Madzia musieli zadowolić się hot dogami, które chłopak podgrzał w błyskawicznym tempie i polał niezliczoną ilością musztardy i ketchupu.
- Wreszcie zasmakujesz kunsztu kuchni szefa Stylesa! – zarechotał Niall, czego nie zrozumiała, ale domyśliła się, że była to przywara do umiejętności kulinarnych kolegi. Hot dog smakował jej znacznie lepiej niż breja i zjadła go ze smakiem.
Ukradkiem wsunęła do ust gumę, żeby pozbyć się nieprzyjemnego zapachu, podczas gdy chłopcy szorowali zęby w łazience. Wyszła na chłodne powietrze, żeby dać im trochę prywatności i wtedy zadzwonił telefon. Zdziwiła się, słysząc piosenkę Leony Lewis, ale odebrała, nie patrząc nawet, czyje zdjęcie wyświetla się na ekranie.
- Czego chcesz? - spytała po polsku, pewna, że ma do czynienia z Jessicą.
- Kto mówi? Kim jesteś? To przecież telefon Liama! – potok słów po angielsku z drugiej strony słuchawki mógłby ją skonfundować, ale tego głosu nie była w stanie nie rozpoznać. To była Danielle.
Rozłączyła się i ponownie weszła do autobusu, by wyjaśnić chłopakowi pomyłkę. Harry mignął jej na golasa, kiedy przebiegał z łazienki do garderoby, ale równie dobrze wzrok mógł jej płatać figle. Niall i Louis szorowali zęby, przepychając się przy lustrze, a Liam właśnie zdawał sobie sprawę, że to nie jego telefon, kiedy w słuchawce słyszał głos w obcym języku.
- To chyba nie mój telefon – odezwał się do Madzi, podając jej sprzęt.
- Przepraszam. Są identyczne, naprawdę mi się pomyliło.
- Nic się nie stało. Uciąłem sobie miłą pogawędkę. Chyba…
- A do ciebie dzwoniła Danielle. Lekko się zdenerwowała, kiedy nie usłyszała ciebie – wyjaśniła Madzia, a Liam machnął ręką.
- Wszystko jej wyjaśnię.
- Dzięki.
Odetchnęła z ulgą i skierowała się do wyjścia. Zayn rzucił jej mordercze spojrzenie, kiedy go mijała. A może po prostu popadała w paranoję? Póki co był jedynym członkiem zespołu, który wyglądał, jakby zadzierał nosa i nie zasługiwał na bigos od Jessici.
- Od jak dawna spotykasz się z Liamem? – Magda usłyszała kobiecy głos, kiedy stanęła pewnie na chodniku przed autobusem.- Co?! – spytała zszokowana po polsku, zapominając o bożym świecie.
- Jak skomentujesz to…? – kontynuowała młoda kobieta, pokazując jej na swoim telefonie plotkarską stronę internetową, na której ktoś umieścił zdjęcia jej i Liama kiedy roześmiani rozmawiają ze sobą, kiedy ona przekazuje mu telefon i kiedy Danielle idzie z nim za rękę. Kontrast miał oznaczać, że członek zespołu znalazł sobie nową tajemniczą dziewczynę.
- To niedorzeczne! Jestem tylko stażystką!
- Obcy akcent, cudownie! – Kobieta klasnęła w dłonie i zanotowała coś w malutkim notesiku. – Sensacyjny materiał. Dziękuję za komentarz.
- Jaki komentarz, przecież ja nic… - Zanim Madzia się obejrzała, była już sama.
Po chwili do osłupiałej dołączył zasapany Joe.
- Dopadła cię? – spytał.
- Kto? Danielle?
- Nie! Dlaczego ona miałaby cię dopaść?
- Nieważne. O kogo ci chodziło? – spytała, wzdychając ciężko i nie mogąc ogarnąć panującej sytuacji.
- O dziennikarkę. Wtargnęła na plan, robiła jakieś zdjęcia i teraz wypytuje wszystkich członków ekipy. Ochrona jej szuka, ale wsiąkła jak kamfora.
- Była tu przed chwilą. Ale znikła.
- Pieprzone hieny! – zaklął Joe, ocierając pot z czoła. – Gdyby to ode mnie zależało, ustawiłbym wszystkich pod murem i rozstrzelał!
- Uspokój się. Trzeba mieć do tego dystans. – Madzia poklepała go po ramieniu i zaczekała aż zawołał chłopaków. Razem udali się kręcić ostatnie sceny, które poszły im zadziwiająco szybko.
Teledysk czekała jeszcze tylko obróbka montażysty i mógł zostać puszczony w obieg. Na koniec dnia zdjęciowego wszyscy klaskali w dłonie i gratulowali sobie świetnej pracy.
Była dwudziesta pierwsza, kiedy Madzia wróciła do swojego pokoju hotelowego. Joe poinformował ją, że zostaną tu do jutra, kiedy to polecą samolotem o czternastej do Niemiec na The Dome.  Nie musiała się o nic martwić, bo obiecał wszystko załatwić.
Tym razem Jessica nie czatowała za drzwiami, apartament był pusty. Ucieszyło to Madzię. Miała czas dla siebie. Zamierzała zadzwonić do domu i opowiedzieć rodzinie o zakręconym dniu. Zadebiutowała na portalu plotkarskim, było o czym rozmawiać.
Do drzwi rozległo się pukanie, psując jej szyki. Powlokła się do nich i otworzyła je niechętnie. Jej oczom ukazała się wściekła Danielle we własnej osobie.
- Od kiedy masz romans z moim chłopakiem?! – wrzasnęła, wpychając się do środka.
Madzia nie mogła wykrztusić z siebie ani słowa.
 
~*~



Rozdział 5 - "Sekret Zayna"

W tym rozdziale Magda zapoznaje się z szałem fanek otaczającym zespół i poznaje sekret Zayna.

~ * ~
 
Nie powtórzyła błędu z dnia poprzedniego. Budzik ustawiła na piątą trzydzieści, żeby zdążyć się przygotować. Nie spała już od piątej. Przebudziła się, kiedy jeszcze było ciemno i postanowiła leżeć z otwartymi oczami. Jeśli w tym momencie by zasnęła, na pewno byłaby nieprzytomna za pół godziny. Tym razem wybrała cieplejszy strój, mając na uwadze ziąb dnia poprzedniego. Włożyła sweter w paski, a pod dżinsy wciągnęła leginsy, które miały robić za kalesony. Włosy, które umyła dnia poprzedniego śmiesznie pozawijały się na wszystkie strony świata, więc związała je w kucyk.
O szóstej trzydzieści rozległo się pukanie do drzwi. Na szczęście była już gotowa, bo nie miała zamiaru przyjmować gości w piżamie. Uchyliła drzwi i z nieukrywanym zawodem stwierdziła, że ma przed sobą tylko Joe.
- Honey! Jedziemy do Niemiec, cieszysz się?
- Teraz? – spytała zszokowana, zapominając o zaproszeniu gościa do środka.
- Nie, głuptasie. Na weekend. Z chłopakami. To znaczy… Cóż. Jedziemy na rozmowę z Taio Cruzem. Też będzie występował.
- Nie możemy się z nim spotkać tutaj? – spytała Madzia, wzruszając ramionami. Nie zwiedziła jeszcze Londynu, a już Joe chciał ją wywozić do Niemiec, niebezpiecznie blisko Polski.
- Ech, on trochę gwiazdorzy. Jego menadżer twierdzi, że nie ma czasu na spotkanie tu, na miejscu. A musimy porozmawiać o ewentualnej współpracy nad teledyskiem.
No tak. Tego Madzia mogła się spodziewać. Przecież Joe nie jest własnością One Direction, nie będzie wiecznie kręcił teledysków dla nich. A to oznaczało, że praca nad One Thing może być ostatnią chwilą, w której przebywa blisko ulubionego zespołu.
- Cóż, lepsze to niż Tokyo Hotel. Przestraszyłam się, że chodzi ci o nich, kiedy wspomniałeś o Niemcach.
Joe roześmiał się, ale nie skomentował jej słów.
- I nie martw się, będziemy przy granicy z Francją. Daleko od twojego domu, rodzice nie przyślą inspekcji.
- Tego właśnie się obawiałam. Siostra jest strasznie ciekawska. Podejrzewam, że gdyby wiedziała o mojej wizycie w Niemczech, już szukałaby okazji, by mnie odwiedzić. Ale fakt, że jedziemy na zachód powinien rozwiązać sytuację.
- Cieszy mnie to – Joe uśmiechnął się szeroko. – A skoro już jesteś na nogach, to może pojedziemy po chłopaków do ich hotelu? No wiesz… Czerwonym autobusem, który załatwiłaś. Stoi przed hotelem i tak jakby… denerwuje obsługę. Szczególnie parkingowego, który nie wie, co z tym fantem zrobić.
- Żartujesz? Podstawili autobus pod hotel?! No to chodźmy! – Wyraziła więcej entuzjazmu niż zamierzała i obawiała się, że może to zostać odebrane jako chęć wizyty w pokojach chłopaków. Joe jednak nie wydawał się dojść do takich wniosków. 
- No to chodźmy!
- Zaraz! Muszę coś zabrać! – Zreflektowała się, że na ławie zostawiła wielki słoik bigosu od Jessici.
- O, a to co? – zdziwił się mężczyzna, widząc dwulitrowy przedmiot wypełniony kapustą z prześwitującymi kawałkami grzybów i kiełbasy.
- Wolisz nie wiedzieć. Bigos.
- Because?
- Nie, po prostu bigos – roześmiała się z jego nieporadności językowej. Gdyby chłopcy przyjechali z nim do Polski, miała by z siostrą sporo powodów do śmiechu.
Joe nie żartował. Rzeczywiście przed hotelem stał wielki, czerwony autobus, za kierownicą którego usadowił się wynajęty kierowca.
- Mamy go do dyspozycji na cały dzień. Może weźmiemy kilku przechodniów i pobierzemy opłaty?
Lubiła poczucie humoru tego mężczyzny, chociaż nie zawsze je rozumiała. Był naprawdę poczciwy, a ona nigdy nie jechała czerwonym, piętrowym autobusem.
- Chciałabym być na górze – oświadczyła, a przechodząca obok hotelu babcia spojrzała na nią z pogardą, wyobrażając sobie najwyraźniej jakieś perwersyjne sytuacje młodej dziewczyny ze starym prykiem. – Autobusu… - dodała szybko Madzia, widząc, że Joe krztusi się ze śmiechu.
Nie mógł się pohamować nawet kiedy jechali ulicami miasta w stronę hotelu chłopaków. Pogrążyła się więc w rozmyślaniach. Ściskając słoik z bigosem wyobrażała sobie, że gdy zobaczy Danielle na planie, rozbije go jej na głowie.
Dojechali na miejsce, gdzie przed wejściem czyhał tłum napalonych fanek z transparentami, które wykrzykiwały zboczone propozycje, nie mając pojęcia, w którym z pokoi zostali ulokowani chłopcy. Madzia spojrzała na wyświetlacz swojego i’Phone’a, którego dostała od Jess. Była za piętnaście siódma, a wokół śpiwory i koce, które zwiastowały, że te nastolatki tu nocowały. Cóż za poświęcenie. Sama nie była pewna, czy zdobyłaby się na coś takiego, nawet dla ulubionego zespołu. No ale na szczęście nie musiała, bo tak się składało, że właśnie miała wejść do ich hotelu.
- Teraz widzisz, dlaczego zaproponowałem, żebyśmy przyjechali po chłopaków – powiedział Joe. – Wczoraj spóźnili się prawie tak samo jak ty, bo nie mogli wydostać się z hotelu. Harry dostał trzynaście numerów telefonów, wypisanych na bieliźnie, a Louis skrzyknę marchwi. Zayn miał tego pecha, że został polizany po twarzy.
- Cóż, sława ma plusy i minusy.
- Nie mogłaś tego ująć lepiej.
Weszli do wnętrzna, z trudem mijając rozszalałe fanki, które zdzierały gardła, mdlały i płakały na zmianę. Biedne dziewczyny, pomyślała Madzia. Kiedy zobaczą, że wychodzę z zespołem, dostaną zawału z zazdrości. W recepcji na kanapie siedzieli Liam, Niall i Louis.
- A gdzie reszta gromadki? – zapytał Joe na dzień dobry, a Louis wywrócił oczami.
- Harry’ego nie mogłem dobudzić, zresztą, wczoraj powiedział, że stopy mi śmierdzą, więc zszedłem na dół sam – wyjaśnił Louis.
- A Malik?!
- Układa włosy – odpowiedział Niall, przełykając pączka, który najwyraźniej był jego szybkim śniadaniem.
Jak na zawołanie Madzi zabulgotało w żołądku. Ostatnim posiłkiem był kurczak z ryżem, który jadła dnia poprzedniego. O kolację nie śmiała prosić, widząc, że nikt z nich nie zamierza jej konsumować. Zresztą, wypiła tyle herbat, że zapełniła jej żołądek i nie czuła uczucia głodu. Aż do teraz. Liam wyciągnął w jej stronę plastikowe opakowanie, z którego wystawało kilka polanych lukrem pączków.
- Smacznego – oznajmił tonem, nie znoszącym sprzeciwu.
- Dzięki – uśmiechnęła się z wdzięcznością.
Zero osądzania. Nie to co Danielle. Co ten chłopak z nią robił? Pochłonęła pączka, podczas gdy Joe wydzwaniał z recepcji do pokoju chłopaków.
- Malik, macie mi tu natychmiast zejść! Fryzjerka zajmie się twoimi włosami! Ten kawałek chyba przejdziesz bez tego banalnego irokeza na głowie?! – Madzia uśmiechnęła się. Joe był poczciwy, ale potrafił też dokopać, kiedy chciał.
- Danielle będzie dziś na planie? – spytał Louis Liama, który pokręcił głową.
- Jest u lekarza.
Ucieszył ją ten fakt, bo to oznaczało, że przerwy będą mogli spędzić bez powstrzymywania odruchu wymiotnego na widok miziającej się parki.
- Muszę skorzystać z łazienki – oświadczyła nagle, czując, że herbaty chcą wyjść. – Wiecie gdzie jest?
- Tuż za recepcją po lewej. Tylko uważaj, bo Louis z nudów zamienił tabliczki damskiej na męską – zachichotał Niall.
- Siedzi tu najdłużej z nas wszystkich, bo chrapanie Harry’ego nie dało mu spać – dodał Liam, pokuszając się na drugiego pączka.
- Nie, Maggie! – Zatrzymał ją Joe. - Idź na górę do chłopaków i każ im natychmiast zejść na dół. A jeśli będzie trzeba, to zerwij kołdrę z Harry’ego, nawet jeśli będziesz musiała zobaczyć go w stroju Adama.
- Wolałabyś tego uniknąć. Ten widok rani oczy – odezwał się Louis, a ona uśmiechnęła się do niego i spytała.
- Który pokój?- 213, to drugie piętro.
W myślach powtarzała numer pokoju, kiedy kierowała się do windy. Miała szczerą nadzieję, że się nie pomyli. Drzwi były uchylone, więc weszła do środka w obawie, że coś się stało. Pościel na łóżkach była porozwalana, na podłodze walały się ciuchy, buty i puszki po napojach energetycznych. Apartament był podobny do tego, w którym się zatrzymała, ale miał więcej sypialni.
- Harry? – spytała niepewnie, chcąc nie wypowiadać za głośno jego imienia.
Zbliżyła się do jednego z łóżek i z przymkniętymi oczami podniosła kołdrę, ale okazało się, że nikogo pod nią nie było. Z łazienki za to dobiegały dziwne odgłosy.
– Proszę, niech to będzie nie to, co myślę – westchnęła popychając lekko półprzymknięte drzwi, które otworzyły się ukazując Zayna siedzącego na kiblu. Zatrzasnęła drzwi tak szybko jak je uchyliła i chciała wychodzić, kiedy poczuła czyjąś dłoń na ramieniu. To był Zayn. Miała głęboką nadzieję, że ma na sobie spodnie, ale dla pewności wolała nie spoglądać w dół. - Przepraszam – powiedziała, nie znajdując lepszego określenia dla przyłapania kogoś podczas robienia grubszej sprawy.
- Nie powiesz nikomu? – spytał z nadzieją, świdrując ją wielgaśnymi oczyma.
- Że widziałam cię na kiblu?
- Nie! Że widziałaś jak gram! – zaparł się zszokowany, a ona zmarszczyła brwi. Albo coś źle zrozumiała, albo on nie przejmował się faktem, że była świadkiem jak sra, tylko tym, że robiąc to grał na przenośnej konsoli. – Tak samo jak wtedy w przyczepie. Twierdzą, że jestem uzależniony, od kiedy podpisaliśmy ten głupi kontrakt.
- Zaraz… Czyli ty… Grałeś? Tylko? – upewniła się, ale zaczynała rozumieć sytuację. Po prostu siedział na klapie.
- Tak! A ty myślałaś… Nie! Zamknąłbym drzwi, naprawdę!
- Wierzę ci.
- Więc zostanie to naszą tajemnicą? 
Za dużo tajemnic z za dużą liczbą członków zespołu. Może po prostu budziła zaufanie?
- Nic im nie powiem, ale skoro jesteś uzależniony, powinieneś im sam powiedzieć. To nie żarty.
- Wiem, że uzależnienie to nie żarty. Ale mnie to nie dotyczy.
- Skoro tak uważasz… - spojrzała na drzwi do łazienki. Nagle odechciało jej się sikać jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Nie mogłaby usiąść na klapie po tym, jaką wizję miała przed oczami. – A gdzie Harry? Joe kazał mi po was przyjść.
- Przed chwilą poszedł na dół. Musiałaś się z nim minąć.
- W porządku. A ty jesteś gotowy?
- Tak. – Schował konsolę do kieszeni kurtki, którą miał na sobie, a ona wyczekująco spojrzała na niego z wyciągniętą do przodu ręką.
- Oddaj na przechowanie. Skoro nie jesteś uzależniony, nie będzie to problem. – Nie wiedziała, czy robiła dobrze. To mogło zrujnować teledysk. Ale musiała się dowiedzieć. Westchnął ciężko i lekko naburmuszony położył jej konsolę na dłoni. Wpakowała ją do torby. - Wieczorem oddam – zobowiązała się.
- Nieważne.
Ruszył bez słowa do windy, a ona podążyła za nim. W windzie nie odezwał się ani słowem, podobnie jak w drodze do recepcji. Na kanapie siedział już Harry z szerokim uśmiechem na twarzy.
- Na ciebie to można czekać w nieskończoność – rzucił do Zayna. – Cześć – dodał do Madzi, która tylko kiwnęła mu ręką.
Ku swojemu przerażeniu stwierdziła, że zostawiła gdzieś słoik z bigosem, ale na szczęście ten szybko się odnalazł w ramionach Louis’ego.
- Nie wiem, co to, ale wygląda obrzydliwie – stwierdził chłopak, widząc jej pytający wzrok.
Wyrwała mu szklany słój z objęć i wcisnęła go Zaynowi.
- To dla ciebie od Jessici. Wiesz, tej dziewczyny, którą poznałeś na planie. - Dzięki? Chyba – skrzywił się, przyglądając się obleśnej konsystencji. – A co to?
- Because – wyjaśnił Joe, a Madzia parsknęła śmiechem.
- Bigos. Tradycyjna polska potrawa z duszonej kapusty i mięsa. Gwarantuję, że ci zasmakuje.
Gwarancja była trochę przesadzona, bo nie wiedziała, co do breji dodała Jess. Za wszelką cenę nie chciała się zbłaźnić ani jeszcze bardziej go do siebie zniechęcić, no ale miała kartę przetargową, którą była jego konsola, więc zrobił dobrą minę do złej gry.
- Zostawię w recepcji – oświadczył, oddalając się na chwilę.
- Tylko nie zapomnij podgrzać przed podaniem! – krzyknęła za nim, ale najwyraźniej już nie słyszał.
 
~ * ~