niedziela, 2 września 2012

Rozdział 4 - "Dziewczyna-harpia"

W tym rozdziale Magda poznaje lepiej chłopaków i ugruntowuje swój niezbyt przyjazny stosunek do wrednej dziewczyny Liama.
 
~ * ~
 
Tego dnia panował niebywały ziąb i Magda siedziała owinięta kocem, obserwując akcję na planie. Danielle zdecydowała się na zajęcie miejsca na tyle daleko, by nie mogły prowadzić ze sobą konwersacji. Joe kręcił się wokół operatora i dawał chłopakom wskazówki, kiedy ci próbowali pozostać w nieustannym ruchu, żeby nie zamarznąć.
Harry wyglądał jak klaun w bordowym golfie i tweedowej marynarce (takiej samej, jaką Joe miał jeszcze w Łodzi, pewnie od niego pożyczył). Madzia uśmiechnęła się do własnych myśli, stwierdzając, że mimo iż zawsze zaprzeczała stwierdzeniom, że chłopak jest podobny do Susan Boyle, jednak miał coś ze staruszki. Przynajmniej w tym stroju.
Ciekawe, kto mu te ciuchy wybierał, zastanawiała się, kiedy podszedł do niej Joe.
- Mamy przerwę – oznajmił. – Chłopcy muszą napić się gorącej herbaty, bo sobie coś odmrożą.
Madzia uśmiechnęła się na te słowa i otuliła szczelniej kocem, który wedle wskazówki swojego mentora przyniosła z garderoby.
- Mogę przynieść im jakieś okrycia – zaoferowała, ale mężczyzna pokręcił głową.
- Chciałem przeprosić za zadanie, które zrzuciłem na twoje barki. Zdaję sobie sprawę, że było zbyt trudne jak na kogoś, kto dopiero próbuje odnaleźć się w obcym kraju. Ale to był sprawdzian, który zdałaś celująco. Dzwoniłem w parę miejsc i wiem, że zajęłaś się wszystkim.
Dziewczyna wolała nie przyznawać się, że była to głównie zasługa Danielle. Uśmiechnęła się z ulgą, kiedy okazało się, że nie będzie musiała więcej popadać w tak skrajny stres.
- Dlaczego nie powiedziałeś mi, że twoja bratanica jest w połowie Polką? – spytała nagle, kiedy Joe zanurzył usta w spienionej cappuccino, którą postawiła przed nim zakatarzona asystentka (rzeczywiście jej zrozumienie graniczyło z cudem).
- Cóż… Pewnie zauważyłaś, że Jess jest nieco… dziwna.
- Powinieneś użyć określenia ekscentryczna. Ale sympatyczna.
- Tak, to dobra dziewczyna. Ale jeśli chodzi o One Direction, wstępuje w nią istny demon. Ma obsesję. Kiedy kręciliśmy Gotta be you, schowała się w moim samochodzie na tylnym siedzeniu i przedostała na plan, a następnie pobiła aktorkę, która występowała w scenie z Zaynem.
Nastolatka zatkała usta ze zdziwienia. Zaprosiła do pokoju hotelowego ewidentną wariatkę.
- Rozumiem, że i tutaj się przedostała – kontynuował Joe, a ona pokiwała głową. – Chyba nie masz mi za złe, że o niej nie wspomniałem? Wiem, że miło by było mieć przy sobie choć namiastkę Polski, ale najlepiej będzie, jeśli się nie zaprzyjaźnicie. Mogłaby cię wykorzystywać do wchodzenia z butami w życie chłopaków, a tego bym nie chciał. Niektóre fanki posuwają się zbyt daleko. Liżą ich po twarzach, przyklejają podpaski do szyb samochodu… Nie zdziwiłbym się, gdyby Jess zrobiła coś jeszcze gorszego. – Klasnął w dłonie i zeskoczył z krzesła, na którym przysiadł. – Dosyć tego dobrego chłopcy, kręcimy dalej!
Danielle oderwała się od Liama z nieukrywanym zdenerwowaniem, a Joe kontynuował rozstawianie po kątach chłopaków. O czternastej udali się do autobusu na obiad. Chłopcy z zespołu, Danielle, Joe i Madzia. Mieszanka wybuchowa, zważywszy na fakt, że nastolatka nie przepadała za chuderlawą cizią, która ośmieliła się nabijać z jej telefonu. Od niechcenia spojrzała na wyświetlacz. Czternaście wiadomości tekstowych. Najwyraźniej Łódź się za nią stęskniła, ale nie miała czasu im odpisywać. Usadowiła się między Joe i Niallem, naprzeciwko siedzieli Louis z Harrym, a po lewej (najwęższej stronie stołu, który do największych nie należał) Liam z Danielle na kolanach. Naprzeciwko nich usadowił się Zayn. Asystentka Joe nękana zawalonymi zatokami została zwolniona do domu, a rolę podającej ciepłe napoje do końca dnia miała przejąć Madzia. To zadanie nie było dla niej już takie straszne, bo rozeznała się, gdzie zdobyć wszystko, co potrzebne. Zresztą, bycie dziewczyną od kawy było o wiele lepsze niż bycie dziewczyną od autobusu. W duchu modliła się, żeby Danielle nie wypaplała, że praktycznie sama załatwiła drugi dzień teledysku. Na szczęście na nic takiego się nie zanosiło.
- Za kilka dni jedziecie do Niemiec chłopcy. Jak wrażenia? – zagadnął Joe, kiedy wsuwali kurczaka z ryżem, podczas gdy Danielle zadowalała się praktycznie samą sałatą (Madzia była w stanie dostrzec tylko zielone liście i białe kiełki, więc sałatką nie chciała tej zieleniny nazywać).
- Podekscytowani – odpowiedział Harry z ustami pełnymi ryżu.
- Fuj, ty świnio! Nie mówi się z pełnymi ustami! – skarcił przyjaciela Louis, który sam nie zdążył przełknąć kawałka kurczaka, który wypadł mu na talerz i rozpryskał sos wokoło.
- Hej, uważaj! – wrzasnęła Danielle, której biała, wydekoltowana bluzka została trwale poplamiona na pomarańczowo. – Zostanie plama!
- Przepraszam… - Louis skulił się w sobie, podczas gdy Harry i Niall zaśmiewali się do rozpuku.
Tancerka opuściła zgromadzonych i udała się do łazienki, by zmyć sos z ubrania. Liam podążył za nią.
- Będzie przez nią głodny – oświadczył Niall, zgarniając sobie co smaczniejsze kąski kurczaka z talerza kolegi i układając je na swoim talerzu.
- Chyba przez ciebie – prychnął Zayn koślawym akcentem i atmosfera się rozluźniła. Niebywałe, jak pomieszczenie rozjaśniło się po wyjściu wrednej Danielle.
Ale z niej krowa, pomyślała Madzia. Nic dziwnego że wpieprza trawę. Naskoczyła na niewinnego Lou, który nie chciał poplamić jej bluzki z premedytacją. Po prostu się wygłupiał, jak to miał w zwyczaju.
- Ale wracając do The Dome… - kontynuował Joe, kiedy w pomieszczeniu stanął Liam bez koszulki i Danielle w jego T-shircie.
- Mógłbyś coś na siebie założyć, Payne. Chyba nie chcesz pójść w ślady Stylesa? – spytał Louis, marszcząc brwi.
- Nagość wyzwala! – Harry zaczął bronić siebie i kolegi, podczas gdy Danielle usiadła na kolanach swojego chłopaka tak, by doszczętnie zasłonić każdy kawałek jego torsu.
Madzia sama nie wiedziała, czy robi to specjalnie czy nieumyślnie. Pewnym było, że Danielle cały czas się na nią gapiła z nieukrywaną pogardą, czym tylko pogłębiała brak sympatii. Całe szczęście, że miała rozciętą i spuchniętą wargą, bo razem z za dużą koszulką wyglądała jak uciekinierka z murzyńskiego więzienia.
- Występujecie w Niemczech? – spytała Madzia, zdając sobie sprawę, że w ogóle nie bierze udziału w konwersacji i musi przystopować z jedzeniem, bo inaczej jej talerz opustoszeje wcześniej niż talerz Joe (a to było niemałym wyzwaniem).
- The Dome. Jakiś show muzyczny dla RTV – wyjaśnił Niall.
- RTL - poprawił Zayn.
- Acha – odpowiedziała zdawkowo Magda. Uznała, że będzie się odzywać tylko zapytana lub z ewentualnym pytaniem, żeby nie wygłupić się przy Danielle. Bo na tym zależało jej najbardziej.
- Może weźmiemy Maggie ze sobą? – spytał Louis, za co była mu wdzięczna. – Stamtąd już tylko o rzut kamieniem do Polski.
- Dopiero co stamtąd wyjechałam – roześmiała się, choć nie była pewna, czy chłopak mówił serio czy nie.
Perspektywa spędzenia dodatkowego dnia z chłopakami była kusząca, ale nie zależała od niej.
- Ona pracuje dla mnie, Tomlinson! – Joe zagrzmiał szyderczym śmiechem, który nie był zbyt udany. Był poczciwą osobą i takie zabiegi mu nie wychodziły.
Rozmawiali jeszcze o różnych pierdołach, kiedy Joe stwierdził, że zasiedzieli się za długo.
- Liam, wskakuj w swoje wdzianko i kręcimy dalej! – zakomenderował, wskazując białą koszulę i kamizelkę, którą chłopak miał na sobie podczas zdjęć. Zdjął ją, żeby nie ubrudziła się sosem, co mu się opłaciło, zważywszy, że bluzka Danielle nadawała się w najlepszym razie do pralni.
- Dlaczego on ma taki fajny strój? – spytał z wyrzutem Harry, rozciągając golf, który przylegał mu do szyi i najwyraźniej nieco drapał.
- Tylko ty masz przywilej pożyczania ciuchów od Susan Boyle – oświadczył Louis, obejmując przyjaciela ramieniem i puszczając Madzi oczko.
Coś zapiszczało mu w kieszeni i szybko wyciągnął iPhone’a, na którym zaczął pisać wiadomość, plecami zwrócony do Joe, który był przewrażliwiony na punkcie korzystania z telefonu podczas pracy (no chyba że było to konieczne).
- Tomlinson, czy ty przypadkiem nie esemesujesz? – spytał mężczyzna podejrzliwie, próbując zajrzeć przez ramię chłopaka, który skutecznie się maskował, w czym pomagał mu Harry.
- Co? Ja? Nie, skąd! – Mógłby być aktorem. Świetnie wychodziło mu przybieranie poważnego tonu, którym wypierał się zbrodni, o którą go posądzano.
- Tak! Przecież widzę!
- Dobra, w porządku! Zacząłem już wcześniej, to teraz muszę odpisywać, bo inaczej będzie to niegrzeczne.
- Jak to wcześniej? Podczas kręcenia?!
- Jak on śmiał! – Harry udał oburzonego, a Niall powstrzymał się, by nie wybuchnąć śmiechem.
- Kto w ogóle przyniósł ci telefon? Przecież zabroniłem!
- Winna… - Madzia podniosła rękę i się przyznała.
- Cóż, technicznie rzecz biorąc to Zayn, więc w razie czego, ukarz jego! – oświadczył Louis, wskazując palcem na kumpla, który rzucił mu pogardliwe spojrzenie.
- Zdrajca! Przecież prawie jej nie znasz – oświadczył łamanym angielskim, a Louis prychnął.
- Tak, ale ją lubię. – Objął Madzię ramieniem, podczas gdy Zayn krzyknął charakterystyczne „Vas happenin’?” i rozluźnieni mogli wychodzić na plan.
W autobusie został tylko Liam, który musiał się przebrać i Danielle, która najwyraźniej musiała mu pomóc. Była od chłopaka o wiele starsza, co według Madzi zakrawało na pedofilię, ale oczywiście nie zamierzała wyrazić zdania na głos.
- Danielle została z Liamem. Uuuu…! – Nabijał się Harry.
- Niech sprzątnie po jedzeniu! – rzucił Niall, zanim zamknął drzwi, czym zaskarbił sobie dozgonną wdzięczność Madzi. A może powiedział „później sprzątnę po jedzeniu”? Miała szczerą nadzieję, że jednak to pierwsze.
- Louis, zostaw ten telefon! – krzyknął Joe, wyrywając ją z rozmyślań.
- Dobra, już dobra! – Chłopak ukradkiem podał sprzęt Madzi, a kiedy reżyser się odwrócił, szepnął. – Gdyby dzwonił, to odbierz, przedstaw się i powiedz, że ja nie mogę podejść.
- Nie umiem się tym obsługiwać – stwierdziła, spoglądając na cienkie na trzy milimetry „maleństwo”.
- Zobacz, tutaj – powiedział, demonstrując prostą jak konstrukcja cepa czynność. – Dasz radę?
Pokiwała głową i schowała telefon do kieszeni. Uważała na niego jak na największy skarb, bo obawiała się, że szybka mogłaby pęc (w końcu dał jej sprzęt bez żadnego etui). Cieszyła się, że jej zaufał. Wiedziała, że jest sympatycznym chłopakiem już po filmikach, które oglądała w sieci, jeszcze siedząc w domowym zaciszu w Łodzi.
Usiadła na krześle, które zajmowała przed przerwą i okryła nogi kocem. Wyjęła swój telefon i zaczęła odczytywać wiadomości z domu.
MAMA, 10:13: Malutka, czemu nie dzwonisz?
MAMA, 10:20: Monika mówi, że zapomniałaś o gniazdkach. Tam są na trzy bolce.
Akurat teraz jej się to przypomniało, pomyślała z niesmakiem Madzia, przypominając sobie stresy dnia poprzedniego.
MONIA, 11:01: Pipko, zdradziłabyś jakieś szczegóły! Jacy są chłopacy? Na co dzień też się malują? Masz pokój razem z tym staruchem? Upiekło ci się z tą szkołą, nie?
MONIA, 11:03: Zapomniałam ci powiedzieć, że w Anglii są inne gniazdka, niepotrzebnie dygałaś suszarkę. Mam nadzieję, że nie pchałaś na chama i nie wywaliłaś korków w całym Londynie.
Nie, nie pchała. Ale mogła. Trzeba było wcześniej uprzedzić.
TATA, 11:58: Masz tam telewizor? Oglądasz mecze?
Nie miała zielonego pojęcia, czy w apartamencie hotelowym był telewizor. Zresztą, kto powiedział, że Anglicy transmitują Puchar Świata? Nieszczęśliwie złożyło się, że jako kibic została skazana na późniejsze relacje lub informacje w Internecie.
KLAUDIA, 12:20: Niedługo jadę do Berlina, może przejdziemy się na spacer?
Cóż… Nie bardzo, bo tak jakby… nie ma mnie w kraju i spacer do marketu staje się problematyczny, pomyślała Madzia. Jakoś nie wpadła na to, żeby poinformować koleżankę o życiowej szansie jaka dostała jej się w ręce.
MAMA, 13:59: Idę do pracy, malutka. Zadzwoń wieczorkiem, to wszystko opowiesz. Buziaczki.
Taki był mój plan, pomyślała Madzia, przeglądając resztę wiadomości, która okazała się być sieciowa, poza jedną od koleżanki z liceum.
DAGMARA, 14:12: Jak tam za wodą? Nasz wychowa jest jeszcze bardziej upierdliwy, odkąd wyjechałaś. Chyba tęskni. Baw się dobrze i daj znać.
Schowała swojego rzęcha do kieszeni i wyciągnęła maleństwo Louis’ego, które rozdzwoniło się dzwonkiem „Who Let the Dogs Out”.
- Tak słucham? – wypaliła po polsku. – I mean… Hello?
- Kto mówi? – Usłyszała dziewczynę po drugiej stronie słuchawki.
- Maggie. Asystentka Joe. Louis nie może podejść do telefonu, bo kręci teledysk.
- Jasne, rozumiem. Dzięki!
Głos dziewczyny wydał się miły, nie to co Danielle. Rozłączyła się i nie zadawała głupich pytań, ani nie robiła scen zazdrości. Czyli jednak istnieją niezadufane w sobie modelki, pomyślała Madzia, domyślając się, że Eleanor, której imię i zdjęcie wyświetliło się na ekranie i’Phone’a to dziewczyna Lou.
Dzień zdjęciowy był dobrą zabawą, ale i męczarnią. Chłopcy kręcili się jakby mieli w dupach robaki, a Madzia musiała siedzieć w miejscu, aż robiły jej się odciski na tyłku. Kilka razy Joe wysyłał ją po kawę lub herbatę, ale poza tym udzieliła mu tylko kilku rad odnośnie rozstawienia chłopaków. Dzień był dość męczący, bo nigdy nie pracowała, a już na pewno nie na pełnych obrotach i nie ze znany zespołem, osaczanym przez paparazzich. Z ulgą wróciła do hotelu, by trochę odpocząć.
Gdy tylko uporała się z zamkiem na kartę magnetyczną i znalazła się w luksusowym wnętrzu, krzyknęła przeciągle, widząc, że na kanapie z wyciągniętymi nogami leży nie kto inny jak Jessica.
- Przestań krzyczeć, bo przyleci mój wuj! I zacznie opowiadać o tym, jak rzekomo pobiłam aktorkę z teledysku – powiedziała dziewczyna, jak gdyby nigdy nic.
- Rzekomo?
- No… tak. Bo w sumie to prawda, ale miałam ku temu powód.
- Jaki? Zazdrość?
- Nie. Złośliwa z niej bestyjka. Ja chciałam tylko podpatrywać poczynania na planie i na nią wpadłam. Spytała: „Co ta gruba krowa robi w teledysku? To chyba dziewczyna od pączków!”. No to dostała w ryj. Trzy razy. – Jess zarumieniła się przy ostatnim zdaniu. Rzeczywiście była dość pulchna, ale nie gruba. Jej pucołowate policzki mogły stwarzać takie wrażenie, ale to nie powód, żeby ją tak nazywać.
Coś prawdziwego było w tej dziewczynie i Madzia uwierzyła jej bez wahania. Wiedziała jak dziewczyny, które uważają się za atrakcyjne potrafią poniżać innych lub spoglądać na nich z góry. Taka sama była Danielle Paezar.
- Dobrze zrobiłaś – uśmiechnęła się i zamknęła drzwi, zanim ktokolwiek się zleci, sprawdzić, skąd ten krzyk. – Ale wolałabym, żebyś nie włamywała się do pokojowych hoteli. Szczególnie moich.
- Cóż, nie włamałam się. Mój tata jest kierownikiem hotelu. Mam tu fory.
- Pięknie. To wyjaśnia, dlaczego wpuścili cię o tej porze. – Madzia spojrzała na zegarek, który wskazywał 22:59. Nie mogła jednak wyrzucić Jess za drzwi.
- Przyniosłam ci bigos – oznajmiła dziewczyna, wręczając koleżance wielki słój z polską potrawą. –Żebyś bardzo nie tęskniła do domu.
- Ale ja nie tęsknię! Dopiero wczoraj tu przyjechałam! – Zaparła się Madzia, a Jess machnęła ręką.
- Tęsknisz, widać w oczach. Inaczej byłoby, gdybyś miała ze sobą przyjaciółkę. – Wyszczerzyła zęby, jakby miała na myśli siebie.
- Jessico, dziękuję za bigos, ale jestem dosyć zmęczona… Mogłabyś przyjść kiedy indziej? Muszę wcześnie wstać.
Delikatnie dała koleżance do zrozumienia, że chciałaby, żeby sobie poszła. Ta zrozumiała bez problemu. W progu odwróciła się jeszcze na pięcie.
- Weź to – powiedziała, podając jej i’Phone.
- Po co?
- No weź. W prezencie. Bo z tym bigosem to niezbyt pomyślałam… Możesz dać go Zaynowi. – Wywróciła oczami i Madzia zrozumiała, że plan był taki od samego początku.
- Nie mogę przyjąć telefonu, ale bigos przekażę. I powiem, że to od ciebie.
- Dziękuję! – Jess zarzuciła się jej ręce na szyję. Nie znosiła takich spontanicznych wybuchów radości i wyrazów miłości, szczególnie od obcych ludzi. – Ale weź telefon, żebyś mogła mi napisać maila, jak mu smakował bigos. Ja mam takie dwa. – Sięgnęła do kieszeni kurtki, skąd wyciągnęła ładowarkę.
Madzia uznała, że ostatecznie przyda jej się jakaś bardziej cywilizowana forma komunikacji ze światem niż stary rzęch. Zapłatą zamierzała się nie martwić.
Pożegnała Jess bardziej entuzjastycznie niż ją powitała i rzuciła się na łóżko. Było późno, ale musiała jeszcze zadzwonić do domu. Najwyraźniej cała rodzina czatowała na telefon, bo przekrzykiwali się z pytaniami, jak się urządziła, jak pierwszy dzień w pracy, jak się czuje, czy ją dobrze traktują. Siostra nadal dopytywała się, czy na co dzień też noszą makijaż, bo to ją ciekawiło najbardziej.
Rozmowa z domem była budująca i dała Magdzie kopa do pracy. Postanowiła pracować bezstresowo. Zmartwienia przysparzają w końcu zmarszczek.
 
~ * ~

Rozdział 3 - "Nowe znajome"

W tym rozdziale Magda poznaje dziewczynę Liama, Danielle, którą przypadkowo nokautuje. Przeżywa też swój pierwszy, zwariowany dzień w pracy, podczas którego zawiera znajomość z bardzo napaloną fanką Zayna.

~ * ~
 
Spało jej się tak dobrze jak nigdy. Poprzedniego wieczora zjedli zamówioną do pokoju kolację, którą okazała się być pizza. Chłopcy i Joe wyszli przed dwudziestą drugą, a ona od razu po zmyciu makijażu i umyciu zębów położyła się spać. Łóżko było niebywale wygodne, nawet w połowie nie mogła mu dorównać niewygodna piętrówka, którą dzieliła z siostrą.
Pobudka jednak nie była zbyt miła. Jakieś kościste palce zaciskały jej się na ramionach i raz po raz potrząsały gwałtownie całym ospałym korpusem. Była pewna, że to koszmar, więc przewróciła się na bok, chowając głowę w poduszki. Rozległ się plask, a następnie trzask czegoś uderzającego o podłogę. To w zupełności wystarczyło, by postawić Magdę na nogi.
Przetarła zaspane oczy i spojrzała na ciemnoskórą dziewczynę o burzy włosów, która trzymając się za twarz, kulała się po podłodze tuż obok jej łóżka.
- Zgaduję, że Danielle – powiedziała pod nosem, kojarząc fakty. Dziewczyna Liama najwyraźniej przyszła ją obudzić, a ona przewracając się na bok musiała uderzyć ją i zepchnąć z łóżka. Co za pech i to w pierwszy dzień pracy.
- Cieszę się, że znalazł się sposób, żeby cię obudzić – powiedziała z niesmakiem dziewczyna, wycierając kropelkę krwi, która sączyła się z rozciętej wargi.
- Przepraszam.
- Za co? Przecież to moja wina. Mogłam się trzymać w bezpiecznej odległości.
Dziewczyna mówiła uprzejmie, ale mimo wszystko Madzia nie mogła powstrzymać się od myśli, że nie pała do niej sympatią. Ciężko było wykryć w jej słowach sarkazm, no ale mogła to być przyczyna bariery językowej.
- Dlaczego przyszłaś mnie obudzić? – Madzia zmieniła temat, by zapobiec ewentualnej kłótni.
- Bo jest piętnaście po siódmej, a ty się nie zjawiłaś na planie.
- Piętnaście po siódmej? Jak to? Przecież nastawiłam budzik na piętnaście po szóstej.
- Bo ja wiem? Może nie zadzwonił… Telefon wygląda na stary – Danielle z pogardą spojrzała na leżący na nocnym stoliku rzęch, który rozwalał się od dłuższego czasu, ale wiążąca na trzy lata umowa nie pozwalała Madzi z niego zrezygnować.
- Może.
Nagle dziewczyna zdała sobie sprawę, że wiedząc o zmianie czasu strefowego, ustawiła budzik na siódmą piętnaście, wiedząc, że w Wielkiej Brytanii będzie wtedy godzinę wcześniej. Najwyraźniej zegarek w telefonie przestawił się automatycznie, powodując te problemy.
Miała przed sobą rozdrażnioną i zaatakowaną chuderlawą tancerkę o obszernym afro, z którą nie zaczęła znajomości zbyt zachęcająco.
- Ubieraj się szybko i lecimy na plan! – zakomenderowała Danielle, zrywając z Madzi kołdrę.
Nastolatka jak na komendę pobiegła do szafy, skąd w pośpiechu wyszperała ciuchy i pobiegła do łazienki. Piętnaście minut później była gotowa.
- Wow, imponujące. To chyba jakiś rekord.
Madzia ugryzła się w język, by nie odpalić, że nie każdy pacykuje się rano przed lustrem godzinami, niektórzy są piękni z natury. Spojrzała na twarz tancerki, której warga spuchła i lekko zsiniała. Najwyraźniej mocno jej przywaliła. I dobrze. To powinno ją trochę utemperować. Co Liam robił z tą pustą dziewczyną?
Na plan niemalże dobiegły. Hotel znajdował się tuż przy Trafalgar Square więc nie miały z tym problemu. Joe przeraził się, widząc twarz Danielle.
- Dziewczyno, napadli cię po drodze?! – spytał przerażony, a na te słowa tuż przy nim wyrósł zatroskany Liam, który od razu zaczął dokonywać oględzin swojego skarbu. Fotoreporterzy, którzy kręcili się w pobliżu planu cykali fotki jak oszaleli.
- Naprawdę was napadli? Nic wam nie jest?
- Nie, to tylko drobny wypadek. – Danielle machnęła ręką, ale widać było, że nie zdawała sobie sprawy, że ten „wypadek” zostawił jakieś ślady na jej nieskazitelnej urodzie.
- Nie da się tego zatuszować – oświadczyła wizażystka, rozkładając bezradnie ręce.
- Świetnie! – Joe klasnął w ręce. – Skoro Danielle nie zatańczy, pomoże Maggie w załatwieniu nam jutrzejszego dnia. Chcemy czerwony autobus na cały dzień i przejezdne ulice wokół Trafalgar Square w godzinach od 10 do 14.
- I do kogo mam się z tym zwrócić? – spytała spóźniona stażystka, wzdychając ciężko.
- Bo ja wiem… - Joe wzruszył ramionami. – Poszukajcie w Internecie. Albo zadzwońcie gdziekolwiek. Jak usłyszą, że chodzi o One Direction, to wam podarują autobus na własność.
- Ale ja jestem tancerką, a nie twoją asystentką – uniosła się Danielle, a Liam objął ją ramieniem, by ją uspokoić.
- Dla Maggie to nowa sytuacja, moim pomysłem było, żebyś jej pomogła.
Oczy tancerki ciskały gromy, które zdawały się nazywać chłopaka „zdrajcą”, ale uśmiechnęła się słodko.
- A co z płacą?
- Wedle umowy.
- W porządku. Bierzmy się do roboty – Danielle zatarła ręce i objęła Madzię ramieniem. – Od czego są przyjaciele?
Coś w tej dziewczynie było tak fałszywe, że nastolatka wolałaby sama zająć się tą sprawą i wziąć stres na siebie niż z nią współpracować. Jej dziwne zachowanie mogło być jednak spowodowane nokautem, który wykluczył ją z możliwości współpracy z ukochanym. Mogła być przez to rozdrażniona. Ostatecznie Madzia zdecydowała się dać jej szansę. Razem udały się do garderoby urządzonej w autobusie, gdzie zasiadły do laptopa i rozpoczęły poszukiwanie numerów telefonów do służb i urzędów, które mogą udzielić im potrzebnych informacji.
- Asystentka Joe powinna się tym zająć, ale ma zawalone zatoki i nie można zrozumieć co mówi – zagadnęła Danielle, najwyraźniej mając dość niezręcznej ciszy.
Madzia pokiwała głową na znak, że rozumie, mimo iż nie wszystko było dla niej jasne. Danielle mówiła niedbale, jakby celowo zostawiając między nimi granicę dystansu.
- Jest numer. Możesz dzwonić – oznajmiła w końcu, wskazując cyferki na ekranie. – Zarząd TfL powinien załatwić autobus i podać ewentualny numer, pod którym możemy załatwić oczyszczenie dróg z ruchu.
- Ja mam dzwonić? – spytała Madzia, która nie miała zielonego pojęcia czym jest TfL i nawet po polsku byłoby dla niej trudnością załatwić cokolwiek na tym polu.
Nie potrafiła negocjować, a już na pewno nie w obcym języku. Spojrzała wyczekująco na Danielle, która wzruszyła ramionami.
- Nie mam pojęcia, dlaczego Joe zatrudnił kogoś spoza kraju. – Zapewne miał to być wyraz pogardy, ale Madzia starała się to zignorować. – Nie nadajesz się do tej pracy.
- Zaczynam to widzieć.
Widząc, że rozmówczyni trochę spokorniała, Danielle sama wzięła telefon i załatwiła wszystko. Madzia skrupulatnie notowała w pamięci różne informacje, żeby następnym razem móc się zająć tym sama. Nikt nie stwarzał problemu. Zespół był w całym kraju wielką sensacją i bombą eksportową, traktowano ich więc jak perełki i robiono wszystko, by ułatwić promocję, a teledysk kręcony w mieście był do tego idealną okazją.
- Nie ma za co – oświadczyła tancerka, gdy tylko skończyła rozmowę. Już wiesz, jak to się robi.
- Tak, dzięki. – Madzia wysiliła się na uśmiech, choć przychodziło jej to z niebywałym trudem, zważywszy, że dziewczyna okazała się wyniosła i niezbyt uprzejma.
- Wróćmy na plan. Ja popatrzę na Liama, a ty zapytasz Joe’go, co jeszcze można zrobić.
Jak powiedziała Danielle, tak zrobiły. Joe poprosił Madzię tylko o wskazówki, których mu nie szczędziła. Była wdzięczna, że nie wysyłał jej po kawę czy pączki. Nie zniosłaby usługiwania tancerce, która przykleiła się do Liama podczas przerwy i nie zwracała uwagi na czyhających w oddali reporterów.
Louis z Harrym wygłupiali się gdzieś na uboczu, Zayn gdzieś zniknął, a Joe wydzwaniał w celu sprawdzenia, czy wszystko jest dopięte na ostatni guzik. Madzia została tylko z Niallem. Sytuacja niewątpliwie była niezręczna.
- Nieźle przywaliłaś Danielle – zauważył w końcu chłopak, sprawiając, że zrobiło jej się jeszcze bardziej głupio.
- Nie chciałam go uderzyć. Znaczy jej – poprawiła się szybko. Kiedy odpowiadała bez większego namysłu, zdarzały jej się głupie pomyłki.
- Zaraz… to ty ją uderzyłaś?! – Chłopak zrobił duże oczy ze zdziwienia, a potem roześmiał się, jak to miał w zwyczaju.
- Nie wiedziałeś?
- Nie. Zażartowałem. Ale najwyraźniej jestem jakiś medium. – Tego Madzia nie zrozumiała, ale powiedział, że żartował i coś o medium, więc poskładała sobie wszystko w logiczną całość.
- Nie powiesz Liamowi? Nie chciałabym, żeby sobie pomyślał, że zrobiłam to specjalnie.
- A zrobiłaś? – uniósł jedną brew, a ona się obruszyła.
- Nie!
- No to nie powiem. To będzie nasza tajemnica. – Nie chciała mieć tajemnic, a już na pewno nie z Niallem, ale wydawał się sympatyczny, no i podszedł do niej i zagadnął (choć akurat to mogło być spowodowane nudą i faktem, że został na lodzie).
- Dobra, koniec przerwy! – zagrzmiał głos Joe, a Madzia aż podskoczyła. – Tylko gdzie jest Malik, ja się pytam?!
- Poszedł do przyczepy – wyjaśnił Niall.
- Po co?
Wśród zebranych zapanowała konsternacja.
- Maggie, pójdziesz po niego? – poprosił mężczyzna, a dziewczyna przytaknęła głową. Znała drogę, więc nie był to dla niej kłopot ani stres. Miała tylko nadzieję, że nie zastanie go na kiblu, bo tego by nie zniosła.
- Madzia! – rozległ się koślawy polski ryk i wszyscy spojrzeli w stronę Louis’ego, który nieudolnie wymówił jej imię. – Przynieś mojego iPhone’a. Jest w misce z owocami.
- Tylko ten czubek mógł zostawić tam telefon – dodał Harry.
- Przed tobą go chowam, kleptomanie!
Zaczęli się przepychać, ale jakkolwiek urocza była ta scena w oczach Madzi, musiała się oddalić, bo Joe ją popędzał.
- Oby tylko nie siedział na kiblu – powiedziała do siebie.
- Jeśli tak będzie, to zrób mu zdjęcie, proszę! – usłyszała za sobą po polsku i zszokowana odwróciła się w stronę, skąd dochodził głos. Jej oczom ukazała się dziewczyna z aparatem fotograficznym w dłoni. – Kocham go!
- I jesteś…?
- Jessica.
- Polka?
- W połowie.
- Fanka?
- Największa.
Dziwne lakoniczne pytania sprawiły, że Madzia poczuła się jak przesłuchujący przestępcę gliniarz. Ale dobrze było usłyszeć język ojczysty.
- Nie mogę zrobić zdjęcia, kiedy siedzi na kiblu. – Musiała z przykrością odmówić napalonej dziewczynie.
- Dlaczego?
- Cóż… Po pierwsze, to niegrzeczne, po drugie zboczone, po trzecie niesmaczne, a po czwarte nie wejdę za nim do kibla nawet jak mi zapłacisz.
- Mam pieniądze! Proszę, proszę, proszę… - Dziewczyna wygrzebała z torebeczki pliczek banknotów, co wyjaśniało, w jaki sposób dostała się na plan.
- Schowaj pieniądze, Jessica. To nie jest dobry pomysł, żeby zwrócić na siebie uwagę.
- Wiem – skrzywiła się. – Ale jak tylko wujek Joe powiedział mi, że 1D kręcą teledysk…
- Joe to twój wujek?
- Tak.
- A mój szef. I nie wspominał, że jego siostrzenica jest Polką.
- W połowie. I bratanica.
- Co za różnica? – Madzia czuła, że to najdziwniejsza konwersacja, jaką miała okazję w życiu przeprowadzić. – Sprostujmy fakty. Joe utrzymuje cię w tajemnicy, bo chce, żebym czuła się tu bardziej obco?
- Obco? Przecież Londyn aż kipiPolakami.
- No w sumie masz rację.
- To zrobisz zdjęcie?
- Nie! – Madzia ucięła rozmowę i chciała wejść do przyczepy, ale drzwi otworzyły się i stanął w nich zaczerwieniony Zayn.
- Cały czas tu jesteś?
- Nie, dopiero przyszłam – skłamała, żeby go nie zawstydzać. Słyszała dziwne dźwięki dobiegające z przyczepy i całkiem prawdopodobne było, że siedział na kiblu.
Jessica jak zahipnotyzowana wpatrywała się w swojego idola. To jest dopiero fanka. Gdyby Madzię ogarnął taki paraliż, zapadłaby się ze wstydu pod ziemię.
- To Jess, bratanica Joe. Jest w połowie Polką – przedstawiła dziewczynę, żeby spełnić jej marzenie. Chyba uścisk dłoni jest lepszy niż zdjęcie idola na muszli klozetowej.
- Cześć. – Zayn był małomówny i najwyraźniej zawstydzony.
- Czekają na ciebie – oznajmiła Madzia i chciała go wyminąć, żeby wziąć z przyczepy telefon, który polecił jej przynieść Louis.
- Co ty robisz?
- Ehm… Louis zostawił telefon w misce z owocami i poprosił…
- Ja przyniosę. – Zayn spuścił głowę i wrócił się do przyczepy.
- Dziwne. – Madzia wzruszyła ramionami. Najwyraźniej nasmrodził nieziemsko i nie chciał, żeby ona skojarzyła fakty. Może to i lepiej, że odwali brudną robotę za nią?
Pół minuty później wrócił z telefonem.
- Miło było poznać, Jen – pożegnał fankę i oddalił się, zostawiając je same.
- Dzięki, Zayn… - dziewczyna wydawała się nie widzieć, że pomylił jej imię.
- To lepsze niż zdjęcie w toalecie, co? – spytała Madzia, klepiąc Jessicę po ramieniu. – Wpadnij do mnie do hotelu. Zatrzymałam się tam, gdzie twój wujek.
- Z chęcią poplotkuję o One Direction!
- Nie to miałam na myśli, ale miło mi będzie cię jeszcze zobaczyć.
Mówiła szczerze. Dziewczyna była sympatyczna, choć nieco dziwaczna. No ale w końcu spotkała swojego idola. Poznała go. To mogło wprawić w osłupienie. Niemal tak samo szaleńczo zareagowałaby, gdyby nie fakt, że z siostrą zawsze nabijały się z psycho-fanek. No a słowo fan pochodzi w końcu od słowa fanatyczny. Zresztą, miło było mieć przy sobie osobę, która dawała choć namiastkę ojczyzny. Bo mimo iż był to drugi dzień poza domem, Madzia zaczynała już tęsknić.
 
~ * ~